» » Agar onam bolmaganida futbolni aniq tashlab ketardim. Anxel di Mariyaning tasirli hikoyasi

Agar onam bolmaganida futbolni aniq tashlab ketardim. Anxel di Mariyaning tasirli hikoyasi


Anxel di Mariya zamonaviy futbolning eng kozga koringan vakillaridan biri. Farishta laqabini olgan Anxel hozirgacha Benfika, Real, Manchester Yunayted va PSJdagi harakatlari bilan juda yaxshi tanish bolib ulgurgan. Di Mariyaning The Players Tribune nashri uchun taqdim etgan katta hikoyasini Daryo ozbek tilida oquvchilarga havola qiladi.

Realdanxat olganim va uni ochib kormasdan oldin yirtib tashlaganim hamon yodimda.

JCh2014 finali bolishi kerak bolgan kuni, soat 11:00 larda, men ukol olish uchunshifokor-murabbiynikutardim. Chorak finalda tizzamning mushaklari yirtilgandi, ammo ogriq qoldiruvchi vositalar yordamida oynashim mumkin edi. Oshanda murabbiylarga aytgan gaplarim esimda: Mengabaribir, jarohatim olsam ham farqi yoq. Men shunchaki oynashni xohlayman.

Jamoamizning shifokoriDaniyelMartinesxonaga qolida konvert bilan kirib: Anxel, senga Realdanxat keldi, dedi.

Men undan nima haqida gapirayotganini soradim.Daniyelshunday javob berdi: Bu yerda sening oynay olmasliging aytilmoqda. Shuning uchun ular bugun maydonga tushishingni taqiqlamoqda.

Men gap nima haqida ekanini darhol angladim. Oshanda Realmundialtugaganidan song kolumbiyalikXamesRodrigesbilan shartnoma imzolashni xohlayotgani togrisida koplab mish-mishlar tarqalgandi. Joyni boshatish uchun meni boshqa jamoaga sotishlarini ham yaxshi bilardim. Shuning uchun ular mening jarohat olishimni istamagan. Mana shunaqa. Bu futbolning muxlislarga qorongi bolgan tomoni. Bu biznes deb ataladi.

MenDaniyeldanxat oldim va uni ochib ham otirmasdan bolaklarga bolib tashladim.

Qaror qabul qilishi mumkin bolgan yagona inson bu menman.

Osha tunda deyarli uxlamadim. Bunga qisman braziliyalik muxlislarning mehmonxonamiz yaqinida mushakbozlik uyushtirgani ham sabab bolgan. Ammo ular u yerda bolmaganida ham, uxlab qolishim mumkin edi deb oylamayman. Jahon Chempionati finalidan oldingi kecha! Qachonlardir orzu qilgan barcha narsalarni kozingiz bilan korasiz. Nimalarni his qilayotganingizni tushuntirishning iloji yoq.

Men osha kuni maydonga tushishnijudayamxohlardim, hatto bu mening faoliyatimni tugatsa ham rozi edim. Ammo jamoamiz uchun ham vaziyatni murakkablashtirmoqchi emasdim. Shu bois uygonishim bilanoq darhol bosh murabbiyimiz janobSabelyaningyoniga bordim. Bizning munosabatlarimiz iliq edi va agar men boshlangich tarkibdan joy olish istagim haqida aytadigan bolsam, bu unga bosim bolardi.

Shuning uchun, shunchaki ozi tanlagan oyinchini maydonga tushirishini aytdim.

Men bolsam men, agar boshqa birov bolsa, demak u. Men shunchaki, Jahon Chempionatida golib bolishni xohlayman. Agar mening foydamga qaror chiqarsangiz, kuchim boricha harakat qilaman.

Keyin esa hissiyotlarimni jilovlolmay kozimga yosh keldi va men bunga qarshilik korsatmadim.

Oyindan oldin kiyinish xonasidaSabelyaEnsoPeresniasosiy tarkibga tushirishi malum boldi. Bu qarorni xotirjam qabul qildim. Uchrashuv boshlanishidan oldin va ikkinchi bolim oldidan ham, maydonga tushish uchun chaqirishsa, oyinga tayyor bolishim uchun ogriq qoldiruvchi ukol qilishdi.

Biroq men oyinga tushmadim. Biz Jahon Chempionatida maglub boldik va men bunga hech qanday tasir otkaza olmadim. Bu mening hayotimdagi eng ogir kun edi. Uchrashuvdan song, OAV men (final uchrashuvida qatnashmaganim sabablari) haqimda bolmagur gap-sozlar paydo bola boshladi. Ammo men hozir aytayotganlarim mutlaq haqiqat.

Men hamon murabbiyning yoniga suhbatlashish uchun borganimda, yiglab yuborganimni u qanday tushunganligi haqida oylayman. Balki, u asablari bardosh bera olmasdan yiglagan deb oylar.

Aslida, buning asablarga hech qanday aloqasi yoq edi. Osha lahzalarning ahamiyati juda kuchli edi, axir biz imkonsiz narsani bajarishga juda yaqin turgandik.

Uyimizning devorlari oq rangga boyalgan bolishi kerak, lekin ular shunday bolganligini eslay olmayman. Avvaliga ular kulrangda edi, keyin esa komir changidan butunlay qorayib ketgandi. Otam komir ishlab chiqarardi, ammo hammasi shaxtadagi kabi emasdi. U uyimizning orqa qismida komir tayyorlardi. Komir qanday tayyorlanishini korganmisiz? Biror taom uchun dokondan sotib olinadigan kichik paketlardagi komir qayerdan kelishini bilasizmi? Ochigini aytganda, bu juda iflos ish, albatta, togri manoda.

Otam orqa hovlida komirni bozorda sotish uchun qoplardi. U yolgiz bolmagan, uning kichik yordamchilari bor edi. Maktabga borishdan avval singlim va men otamga yordam berish uchun barvaqtroq uygonardik. Biz oshanda 9-10 yoshda edik, bu komirni yigish uchun ideal davr edi, chunki ish osongina oyinga aylanib ketardi. Komirlarni olib ketish uchun arava kelganida, biz qoplarni uyning ichi boylab olib otardik. Shu tariqa vaqt otishi bilan uyimiz deyarli qop-qora rangga kirdi.

Ammo buning evaziga dasturxonda yegulik bolar va uyimiz tortib olinmasligi uchun tolov qilinardi.

Komir ishlab chiqarish otamning birinchi korxonasi bolmagan. Bungacha uyimizning old tarafdagi xonasini kichkina dokonga aylantirishga urinish bolgandi. U sayqallovchi, oqartiruvchi, sovun va bir qancha tozalovchi xususiyatga ega vositalarni sotib olib, ularni ehtiyotkorlik bilan kichik idishlarga quyib, sotardi. Agar siz bizning shahrimizda yashasangiz, dokondan tozalovchi vositalarni sotib ololmaysiz. Boisi bunday vositalar juda qimmat edi. Siz DiMariya dokoniga kelasiz va onam sizga mahsulotni ancha arzon narxga sotadi.

Ularning chaqalogi hammasini buzib, ozini avtomobil gildiraklari ostiga tashlaguniga qadar hammasi yaxshi ketayotgandi.

Men aslida yomon bola bolmaganman, lekin menda juda kop energiya bolgan,giperaktivedim. Bir safar onam dokonimizda savdo-sotiq qilayotganda, men ozim uchun dunyoni kashf etmoqchi bolgan ekanman!

Togridan togri kochaning ortasiga borib, ozimni mashina gildiraklari ostiga tashlagan ekanman, onam esa meni qutqarib qolgan. Onamning bu voqea haqida gapirishiga kora,judayamdramatik tarzda otgan korinadi. Bu DiMariya dokonining songgi kuni edi. Onam otamga bu ish xavfli ekani va boshqa biror narsa bilan shugullanish zarurligini aytgan.

Otam ikkalamiz komir aralashtirayotganimizda kuchli yomgir yoggani va juda sovuq bolganini yaxshi eslayman. Bizning boshimizda faqatgina tom bor edi, xolos. Juda qiyin davrlar edi. Bir necha soatlik ishdan song maktabga ketardim. Maktab issiq bolardi, u yerda esa isinishim mumkin edi. Otam esa kuni boyi ishlashga majbur edi. Agar u hech narsa sotmasa, biz och qolardik. Ammo men bir kun kelib hammasi yaxshi tomonga ozgarishiga ishonardim.

Futbol oynashni ancha erta boshladim. Buning sababi onamgiperaktivxatti-harakatlarimga toqat qilolmasligi edi. 4 yoshga tolganimda, u meni shifokorga olib borib: Doktor, u doimo toxtamasdan yuguradi. Nima qilish kerak?, deb soragan.

U yaxshi argentinalik shifokor bolib chiqdi va shunday javob berdi: Xosh, nima bilan shugullansang ekan? Futbol bilanmi!?.

Shu tariqa futbolga kirib kelganman.

Men futbolga shu darajada mubtalo bolgandimki, har ikki oydabutsalarimyirtilib ketardi. Onam esa ularni tikib, yamab berardi, chunki yangisini sotib olish uchun pulimiz yoq edi.

Mahalliy jamoada ozimni yaxshi tarafdan korsatganimdan song, Rosario Sentral klubining yoshlar jamoasi murabbiyi otamga qongiroq qilib, meni oz jamoasiga taklif qildi. Aslida, bu juda kulgili holat edi.

Otam NyuellsOldBoysning, onam esa Rosarioningashaddiy muxlisi bolgan. Agar siz rosariolik bolmasangiz, bu qarama-qarshilikning qanchalik ehtirosli ekanligini tushunolmaysiz. Bu hayot-mamot masalasiga oxshaydi.Klassikopaytida har safar ota-onam bahslashardi. Keyin golib bir oy davomida maglubni masxara qilardi.

Sentral meni chaqirganida onamning qanchalik xursand bolganini tasavvur qilavering.

Otam: Bilmadim. Bu juda uzoq toqqiz kilometr, bizda esa mashina yoq!, degandi.

Oyim esa tezda: Yoq, yoq. Siz xavotirlanmang! Men bu bilan ozim shugullanaman. Bu muammo emas!, deb javob bergandi.

Shundan song mendaGrasielapaydo boldi.

Grasiela zanglagan, eski sariq velosiped edi, unda onam har kuni meni mashgulotlarga olib borardi. Uning old tomonida kichkina savatcha, orqa tomonida esa otiradigan joy bor edi. Aytish kerakki, singlim ham biz bilan borishi kerak edi. Shuning uchun, otam kichkina yogoch platforma yasab, singlim otirishi uchun velosipedning yon tomoniga boglab qoygandi.

Tasavvur qilib koring: shahar boylab bir ayol orqa tomonida kichkina bola va yonida kichkinagina qiz bilan velosipedda bormoqda. Savatda esabutsalarimva bir nechtasendvichbolardi. Xavfli hududlar, yomgir, sovuq, qorongilik. Bularning hech qaysi biri onam uchun muhim emasdi. U shunchaki pedalni aylantirishda davom etardi.

Ochigi, Sentralda menga oson bolmagan, hatto ikki marotaba futbolni tashlamoqchi ham bolganman. Agar onam bolmaganida, aniq futbolni tashlagan bolardim. 15 yoshimda unchalik baquvvat bolmaganman. Murabbiyimiz esa atletik futbolni afzal korardi. Va bir safar ikkinchi qavatdan kelgan top uchun kurashmaganimda, u menga: Sen nimjonsan. Hech qachon hech narsaga erisha olmaydigan sharmandasan. Sen omadsiz bolasan, degandi.

Bundan xafa bolib, jamoadoshlarim yonida yiglab yubordim va maydondan qochib ketdim.

Uyga kelib, xonamga qamalib olib, yiglashda davom etdim. Onam nimadir bolganini tushundi. Axir, har oqshom mashgulotdan song men darhol yana futbol oynashga yugurardim. U xonamga kirib, nima bolganini soradi. Rostini aytsam, men unga haqiqatni aytishdan qorqardim, chunki uning velosipedni minib, osha murabbiyni urishga borishidan chuchirdim. Onam muloyim ayol edi, lekin agar kimdir bolalarini xafa qilsa ... Yaxshisi osha paytda uning koziga korinmagan maqul edi.

Men unga futbol oynashni toxtataman, deb aytdim. Ertasi kuni esa hatto uydan chiqmadim. Maktabga borishni ham istamadim. Ozimni xorlangandek his qilardim. Ammo keyin onam menga: Sen qaytishing kerak,Anxel. Sen borib, unga nimalarga qodir ekanligingni isbotlashing kerak, dedi.

Shu kuni mashgulotlarga qaytdim va ajoyib bir narsa yuz berdi. Jamoadoshlarining hech biri ustimdan kulmasdi. Aksincha, ular menga yordam berdi. Himoyachilar yuqoridan kelayotgan toplarda mengaustun kelishimkoniyatini taqdim qildi. Ular haqiqatan ham osha kuni menga gamxorlik qildi. Futbol juda raqobatbardosh oyin, ayniqsa Janubiy Amerikada. Chunki hamma ham ozi uchun yaxshiroq hayotni taminlashni xohlaydi. Osha kunni hech qachon esimdan chiqarmayman, chunki jamoadoshlarim mening azoblanayotganimni kordi va menga yordam berishga qaror qildi.

Boyim hanuzgachapast, ozim esahali ham oriq edim. 16 yoshimda ham hali asosiy jamoada emasdim. Otam bundan tashvishlana boshladi. Bir kuni kechqurun u kechki ovqat paytida: Senda uchta variant bor: men bilan birga ishlaysan, maktabni tugatasan yoki yana bir yil futbolda ozingni sinab korasan. Agar bundan hech nima chiqmasa, men bilan ishlaysan.

Hech narsa demadim, chunki vaziyat qiyinligini tushunib turardim. Oilamizga pul kerak edi.

Keyin onam: Yana bir yil futbolda, dedi. Bu yanvar oyi edi.

Dekabr oyida, yilning oxirida, nihoyat chempionatda Rosario Sentral safida debyut oyinimni otkazdim.

Mening sportdagi hayotim osha kundan boshlandi. Haqiqat shundaki, bu hayot uchun kurash bundan ancha oldin boshlangandi. Bularning barchasi yamalganbutsalarva yomgirda velosipedda mashgulotlarga borishdan boshlangandi. Professional sportchi bolganimdan keyin ham kurashni davom ettirdim. Boshqa yol ham yoq edi. Menimcha, Janubiy Amerikadan tashqaridagi odamlar bu tushuna olmaydi. Tushunish uchun siz bulardan boshdan kechirishingiz, biz bosgan yolni bosib otishingiz kerak.

Balki bazi odamlar mening karyeramga nazar tashlab: Ux, Benfika keyin Real, ManchesterYunayted va PSJ. Ular uchun bu osondek tuyuladi. Ammo orada nimalar sodir bolganini tasavvur ham qila olmaysiz.

Benfikagakelganimda 19 yoshda edim va ikki mavsumni zorga otkazdim. Otam ishini tashlab, men bilan Portugaliyaga kochib otgandi. Bu uni onamdan ajratdi. Uning kechalari onam bilan gaplashayotganini eshitardim, uni juda soginardi.

Bazan, Benfikagaotish katta xatodek tuyulardi. Asosiy tarkibdan joy olmasdim, shunchaki uyga qaytishni xohlardim.

Ammo 2008-yilgi Olimpiada mening hayotimni butunlay ozgartirib yubordi. Benfikaningboshlangich tarkibiga tushmasligimga qaramay, Argentina terma jamoasiga chaqirildim. Men buni hech qachon unutmayman. Turnir menga yerlik bolmagan daho LeoMessibilan oynash imkoniyatini berdi. Futbol oynash orqali olgan eng katta zavqim oshanda bolgandi. Men faqatgina bosh pozitsiyaga yugurishim kerak edi. Yugurishni boshlashim bilan xuddi sehrgarlik kabi top togri oyogimga kelib tushardi.

Butun yolni bosib otdik, finalda esa bizni Nigeriya terma jamoasiga qarshi final oyini kutardi. Bu mening hayotimdagi eng aqlbovar qilmas kun bolgan. Uchrashuvdagi yagona golni urish va Argentinaga oltin medalni olib kelish... Buni soz bilan tariflashning imkoni yoq.

Tushunishingiz kerak, men endigina 20 yoshda edim va Benfikada ham muntazam oynamasdim. Oilam bolinib qolgandi. Argentina jamoasiga chaqirilishimdan oldin nochor ahvolga tushib qolgandim. Ikki yil ichida Olimpiadaning oltin medalini qolga kiritdim, Benfikada oynay boshladim va keyin Realgaotdim.

Bu nafaqat men, balki butun oilam shuningdek, kop yillar davomida meni qollab-quvvatlagan dostlarim va jamoadoshlarim uchun ozgacha gurur edi. Menga otamning mendan yaxshiroq futbolchi bolganini, lekin yoshligida tizzalarini sindirib olgani hamda orzusidan ajralgani, bobomning esa otamdan ham iqtidorli bolgani, biroq temir yoldagi avariyada ikkala oyogini yoqotgani togrisida kop marta aytib berishgan.

Orzularim ham kop marotabayo bolib ketishga, sonishga yaqin kelgan.

Ammo otam komir tayyorlashda, onam pedal aylantirishda, men esa erkin zonalarga kirishda davom etdik.

Bu uzoq yol edi.

Nega janobSabelyaningoldida yiglaganimni endi tushundingizmi? Men asabiy emasdim, faoliyatim haqida ham qaygurmayotgandim. Hatto asosiy tarkibga tushish haqida ham. Men shunchaki orzularimizni amalga oshirishimizni va mamlakatimizda bizni afsonalar qatorida eslashlarini xohladim. Biz bunga juda yaqin edik...

Shuning uchun ommaviy axborot vositalarida maglubiyatimizga bolgan munosabatdan juda xafa boldim. Bazida salbiy qarashlar, tanqidlar chegara bilmaydi va bu notogri. Biz hammamiz insonmiz va hayotimizda boshqalar kormaydigan narsalar sodir boladi.

Yakuniy saralash oyinlaridan biroz oldin ruhshunosga qatnay boshladim. Oshanda qiyin davrni, har xil bolmagur fikrlarni boshdan kechirdim. Bunday paytlarda odatda oilam yordam berardi. Ammo bu safar jamoadagi bosim juda katta edi, shu bois menga katta yordamiteggan ruhshunosga murojaat qilishga majbur boldim. Songgi ikki oyinda ozimni ancha erkin va yengil his qildim.

Ozimga dunyoning eng yaxshi jamoalaridan birida oynashimni va bolaligimdagi orzum vatanim terma jamoasidaligimni eslatdim. Bazida ishingizdan yana-da zavqlanish uchun ozingizga oddiy narsalarni eslatib turishingiz kerak.

Bugungi kunda odamlarInstagramyoki YouTubeda oyinlarning natijalarini tomosha qilishadi, ammo ular buning nima ekanligini bilmaydi. Ular futbolchilar nimalarni boshdan kechirishini bilmaydi.

Meni qizim bilan Chempionlar Ligasi Kuboginibirga ushlab turganimni koradi. Men tabassum qilaman, ular esa hamma narsa shunchaki mukammal deb oylashadi. Ammo ular bundan bir yil oldin, uning muddatdan oldin tugilib, kasalxonada ikki oy yotganini, shifokorlar nazoratida bolganini bilmaydi.

Ehtimol, osha suratga qarab, ular finaldagi galaba tufayli yiglayapti deb oylashlari mumkin. Aslida esa, qizimning yonimda ekani va bu ajoyib lahzalarda men bilan birgaligidan yiglayapman.

Ular Jahon Chempionating finalini va uning natijasini koradi.

0-1.

Ular bu joyga yetib kelish uchun qancha kurashganimizni tushunmaydi.

Ular uyimizning devorlari asta-sekin oqdan qora rangga otganini bilmaydi.

Ular otam qalay tom ostida komir tayyorlaganini bilmaydi.

Ular onam yomgirda va sovuqda ham mashgulotlarga velosipedda olib borganini bilmaydi!

Yanada koproq futbol va sport yangiliklaridan boxabar bolishni istasangiz, Daryoning Telegramdagi rasmiy sport kanali @Daryo_Sport24ga obuna boling!



Manba: Daryo.uz
: admin (16-05-2020, 15:41)
0 (: 0)
. !

!


vote-icon
?

?
( 30) ( 0) ( 28) ( 2)
:
-
:
20 ... -