» » Qozogiston havosi uchun soliq tolab, topib olgan 10 rubli uchun yiglagan ozbekistonlik muhojir hikoyasi (video)

Qozogiston havosi uchun soliq tolab, topib olgan 10 rubli uchun yiglagan ozbekistonlik muhojir hikoyasi (video)


Daryo internet-nashri Muhojirlar hayoti loyihasi doirasida xorijda mehnat qilayotgan ozbekistonlik vatandoshlarning fikrlarini elon qilishda davom etadi. Elon qilinayotgan bu fikrlarda mehnat muhojirlari uchun shart-sharoitlar yaratish yolida bugun boshlangan ishlar, ozgarishlar uchun taklif olaroq jaranglagan izohlar ham yoq emas.

Elon qilinayotgan navbatdagi monolog 2005-yilda Qozogiston orqali Rossiyaga ishlashga borgan ozbekistonlikning 10 kun davomida qanday qiyinchiliklar bilan Moskvaga yetib olgani hikoya qilinadi (uni Daryo muharriri Dilshod Sharipov yozib oldi). Muhojirning iltimosiga kora, ismi-sharifi va uning shaxsini oshkor etishi mumkin bolgan boshqa malumotlar korsatilmadi, matn juziy tahrirlarga uchradi.

2005-yilning mart oyi edi. Qoshni qishloqdan 16 kishi Rossiyaga ishga ketyapti, yana ishchi bolsa olib ketarkan, degan gapni eshitdim. Oshanda dehqonchilik qilaman deb uruglikka yeryongoq olib, chaqtirib qoygandim. Qoshni qishloqqa borsam, bir ayol eri Rossiyada prorab ekani, oddiy ishchilarga 400500 dollar, ustalarga 1000 dollardan vada qilayotganini aytdi. Gaplariga ishonmadim, ammo ozroq ishlab kelsam, ota-onamga yordam boladi, deb oyladim. Otam avvaliga: Bolam, koz oldimizda dehqonchiligingni qilaver, dedi. Ammo oilamiz katta, akamga uy solish, singillarni turmushga berish, ozim esa uylanishim kerak. Otam oxiri noiloj rozi boldi. Uruglik uchun olgan yeryongoqlarimni sotdim. Qishloqda birinchilardan bolib Rossiyaga yol oldim. Oshanda otam aytgan sozlar hamon yodimda: Ozingdan ortsa, jonat. Bolmasa, ozingni oyla.

2-mart kuni yolga chiqdik. Ortadagi vositachilar Qozogiston orqali Moskva poyezdiga chiptasiz chiqarib yuborish uchun 170 ming som pul soradi. Rozi boldik osha vaqtlarda bu ancha katta pul edi. Birinchi kuni chegaradan otolmay ortga qaytdik. Toshkentdan qaytgach, kopchilikning hafsalasi pir boldi. Rossiyaga borish fikridan qaytib, pulini soray boshlaganlar ham boldi. Vositachilar 5-mart kuni bizni yana Toshkentga olib ketdi. Qoplonbek postidan Qozogistonga otib oldik. Kechgacha yuk mashinalar avtoturargohida otirdik, qorongida 2-3 mashina kelib, bizni Chingeldi qishlogiga olib ketdi. Yangi qurilgan uyga joylashdik. Qozogistonlik vositachilardan birining uyi ekan.

Poyezdlarda tekshiruv kuchli bolayotgani uchun besh kun osha yerda qolib ketdik. Sumkalarimizdagi nonlarimiz oxirlay boshlagandi, choyni ham uy egalaridan sotib olardik.

Beshinchi kuni kechqurun ortakash kelib: Ertaga saharda poyezdga chiqamiz, tayyor turinglar, dedi. Tong qorongisida bir guruh musofirlar kelib, bizga qoshildi. Vohaliklar ekan, orasida ayollar ham bor edi. Ularning ortidan shirakayf bir qozoq keldi. Hammang 100 rubldan yiglaring, dedi. Pulimiz yoqligini aytgandik, Bolmasa hech qayerga ketmay, meni boqasanlar, dedi. Hamma hayron, poyezd kelishiga oz qolgan. Yoshi kattalar nega pul berishimiz kerak deb savol berdi. Qozoq bizga qarab: Kelganlaringga necha kun boldi?, deb soradi. Besh kun, deganimizdan song, Ana, kordilaringmi, besh kun Qozogistonning havosidan nafas olgansanlar, tolamasalaring har narsa qilaman!, dedi. Noiloj, toladik.

Poyezd keldi. Bekatda juda oz vaqt turar ekan yugurib-yiqilib, amallab chiqib oldik. Ichi tola odam. Otirishga joy yoq. Bu ToshkentUfa reysi bolib, unda asosan savdogarlar ekan. Yukxonaga chiqib yotdik. Ortakash: Sigareta va suv-puv ichishingizga 300 rubl yetadi, qolgan xarajatlar mendan, degandi. Birinchi bor rubl ushlashimiz, uni ancha pul deb oylaganmiz. Yolda qorin ochdi, sumkamni qarasam bir dona non qolibdi nonni ortaga qoydim-u, ozim zorga bir burda ushatishga ulgurdim. Bir yarim kun otdi, tushlik qilmagandik. Kechki ovqatga biron narsa yeb olarman deb, tamburga yol oldim. Yonimda 200 rubl qolgan, 100 rublni old kissamga, qolgan 100 rublni ichki kissamga yashirdim. Tamburda bir necha odam chekib turgan ekan. Ozim chekmayman, ular bilan gaplashib turgandim qozoq militsionerlari kelib, hammani titib, topgan narsasini olib qoya boshladi. Pulimni yashirishga ulgurmadim, old chontagimdagi 100 rublni olib qoydi. Yegani hech narsam yoq, bu pulga non olaman, bering, dedim. Militsioner yuzimga tarsaki tushirib, Pulni sendan olganimni isbotla, bolmasa qamataman, dedi. Indamadim. U chiqib ketdi.

Yana plastik idishga hojatxonadagi umivalnikdan suv olib ichdik. Yotsam ham uyqum kelmaydi, qornim och. Bir yarim kun shu suv bilan yurdim. Issigim kotarilib, tanam olovdek yonardi.

Shu tariqa Orenburgga yetib oldik. Poyezddan tushib, vokzalga kirdik. Osha yerning bir ortakashi bor ekan, hammani bir tarafga saflab, 1000 rubldan yigmasak, chiqib ketishimiz mumkinligini aytdi. Noiloj, pul yigdik tashqari sovuq, qayoqqa ham borardik. Vokzalda ikki kun qolib ketdik. Qornimiz och, vaqt otkazish uchun uxlaymiz. Tangalarni tashlab, 3-4 ta qora buxanka non olib, yedik. Kimlardadir pul bor, meniki tugagan, yeyishga hech vaqoim yoq. Ortakash ikki kundan keyin SakmarskayaMoskva poyezdiga chipta olib berishini, Moskvada bizni prorab yurtdoshimiz kutib olishini aytdi. Yana ikki kun pul yigib, ikki marta buxanka non bilan kun kordik.

Moskvaga yetib borganimizda, bizni kutib olgani hech kim chiqmadi. Militsioner kelib, pasportlarimizni olib ketdi. Biroz otgach, bir ozbek yigit kelib, 100 rubldan yigib bersak, pasportlarimizni qaytib olishimiz mumkinligini aytdi. Qahraton, oyoqlardan sovuq ota boshladi. Qornimiz och, qaltiray boshladik. Osha yerda odamlardan telefon sorab, bizni kutib olishi kerak bolgan prorabga bir necha bor telefon qildik. U har safar turli bahonalar qilib, kechikayotganini aytardi. Unga baland ovozda gapira olmasdik chunki bu yerda umid qilishimiz mumkin bolgan undan boshqa inson yoq edi.

Sovuqda yetti soat turdik, oyoqlarimiz hech narsani sezmasdi. Sovuqda odam kokimtir bolib ketar ekan. Bir vaqt prorabning ozi telefon qilib qoldi. Kattalarimiz ozini bosib: Qayerdasan, kutib qoldik-ku, deya olishdi. U bolsa qurilishga odam kerakmasligini, faqat ustalarni olgani mashina jonatishini aytdi. Ichimizda ikki usta va ustalarga yordamchi bolib, qolidan ozroq ish keladigan bir kishi bor edi.

Ozimiz bilmagan holda ikkiga ajraldik. Ustalar ozini bizdan nari olib, Qolingdan ish kelmasa, nega kelasanlar?, deb sokina ketdi. Bizga baribir, ketaveramiz, senlar bilan ishimiz yoq, deyishdi. Ustalardan birining ukasi biz bilan birga turibdi, sovuq shunchalar otib ketganidanmi, bilmayman, ular hatto oz yaqinlarini ham tan olmay ketishga tayyor edi.

Shu payt ustalardan biri sumkasini ochib, qorayib, mogorlab ketgan nonlarni ahlat idishga tashlay boshladi biz sanab turdik, u mogor bosgan 12 ta nonni uloqtirdi. Otirib qoldim, kozimdan yosh oqardi. Nahotki! Qolganlar nonimga sherik bolmasin deb, shuncha qiyinchiliklarda ham nonini korsatmagan bolsa-ya, nomard! Balki korib qolishimizdan qorqib, ozi ham yeya olmagandir. Uni korib, narigi ikki usta oziga keldi chogi, sokinib, yana prorabga telefon qilib: Hov, prorab bolgan sendan, menga qara!.. Hoziroq mashina jonat, ozing ham kel, yoqsa ariza yozib qamatamiz!, dedi. Prorab telefonnni ochirib qoydi, song ozi qaytib qongiroq qildi. Hammamizni olib ketgani bir turk kelayotganini aytdi. Suyunib ketdik, sovuqda qotgan oyoqlarga ham jon kirgandek boldi.

Bir yosh turk yigiti bizni olib ketgani keldi. Pasportimizni militsiya xodimi olib qoyganini aytdik. Qonunni bilmaganimiz shu-da: chipta bilan uch kun yurish mumkin ekan. Haligi turk turgan joyidan ruschalab qichqirib, pasportimizni olib qoygan militsionerga bir narsalar dedi. Biz rus tilini tushunmaymiz ham. Bir zumda militsioner pasportlarni kotarib keldi. Ikkalasi odagaylashdi. Turk ustun keldi, shekilli, pasportlarimizni qaytarib oldik. Turk yigitning ortidan ergashdik, u ozroq ozbekcha ham gapirarkan.

Gazelda yangi qurilgan, atrofi devor bilan oralgan bino oldiga keldik. Turk yigit: Kochaga chiqmanglar, ruxsatnomasiz qorovullar kiritmaydi, biz ham yordam berolmaymiz, dedi. Ichkariga kirib, beshinchi qavatga chiqdik. Hali tamiri bitmagan, yogochlardan karavot yasalgan bir xonaga kirdik. Xayriyat, issiq ekan. Bu bir vaqtlar Fargonadan qochib kelgan mesxeti turklarga qarashli qurilish ekanini aytishdi. Bizning kelishimizga temir chelakda noxat pishirib turishgan ekan ikki-uch martalab suzib ichdik. Keyin bizni chaqirgan odam korindi pastdekkina boyli, moylovi bor, eski kiyimdagi bir ishchi.

Ovqatlanib bolgach, yigitlar tamaki chekkani zalga chiqdi. Bizni u yerda korgan boshqa bir turk: Qorin toyishi uchun ishlagani kelganlar sizlarmi?, deb soradi. Hayron boldik. Keyin bilsak, prorabimiz ustidan ariza tushishidan qorqib: Kelganlar qorni toyishi uchun ishlab tursin, deb boshliqlaridan ruxsat soragan ekan. Uning ozi yetti oydan beri maosh olmay yurgan, xotini har bir jonatgan odami uchun 30 ming somdan pul olgani uchun, eriga: Ularni qayerga bolsa ham ishga joylaysan, deb aytgan ekan.

Hozir Rossiyaga kelib-ketish oson bolib qoldi, shuning uchun mening bu gaplarim osha kunlarni kormagan, oz boshidan otkazmagan odam uchun ertakdek korinadi. Oshanda, shuncha qiyinchilikdan song qaytib ketish or edi. Bazilar yol kirasi uchun bitta mol sotib kelgandi. Uch oy maoshsiz yashab, yerdan on rubl topib olib, sevinib yiglaganimni hech esimdan chiqarmayman. Osha 10 rublni albomimga skotchlab, avaylab olib qoyganman. Hozirgi kunlarimga shukurlar qilaman.

Mavzuga doir: -Uylarni bitkazib, uylanish uchun Moskvada ishlayotgan andijonlik quruvchi-alpinist hikoyasi (video)

- Rossiyada dostidan ayrilgan, qishlogida masjid va bolalar bogchasi qurishni niyat qilgan samarqandlik muhojir hikoyasi (video)

- Muhojirlar hayoti. Rossiyadagi namanganlik bogbon: Rossiyada 13 yil davomida qilmagan ishim qolmadi. Hatto chochqa ham boqqanman (video)



Manba: Daryo.uz
: admin (1-02-2018, 17:13)
0 (: 0)
. !

!


vote-icon
?

?
( 36) ( 0) ( 34) ( 2)
:
-
:
20 ... -